Liefde in tijden van Corona

(door Jose Groen)

In 2019 nam ik uiteindelijk de beslissing: mijn tweede grote liefde, mijn oude Friendship 28, waar ik zoveel klusuren in had gestoken en waarmee ik zoveel plezier heb gehad, zou worden verkocht. Mijn eerste en grootste liefde, Klaas, was geen zeiler en zou het ook nooit worden, ondanks al mijn pogingen om het zeilvirus op hem over te brengen… hij was totaal immuun.

Ik zwierf daarom met mijn mooie blauwe Friendship over het IJsselmeer, Wad en de Friese wateren in gezelschap van mijn zeilvriendinnen en een enkele verdwaalde man. Mooie tochten, mooie herinneringen. Maar mijn beslissing om de rest van mijn zeildagen door te brengen als zeer bruikbaar bemanningslid stond vast. En op een mooie zaterdag in september overhandigde ik de sleutels van Traballo aan een jong stel uit Amsterdam. Ze zouden goed voor haar zorgen en straalden van puur geluk met hun eerste eigen boot. Het was ze zonder meer gegund.

Gelukkig bieden de Toerzeilers ook mogelijkheden voor opstappers. Ik had al ervaring met de Bemanningsbank en nu werd het tijd daar serieus werk van te maken. Het toeval wilde dat de commissie nieuwe leden zocht en het contact was zo gelegd. Een winter lang brainstormen en ideeën uitwisselen, vergaderen met ervaren ex-commissieleden die het stokje met veel extra informatie zorgvuldig overdroegen aan de nieuwe club… het nieuwe zeilseizoen kon beginnen. Beetje netwerken en contacten leggen tijdens het Winterweekend en me opgeven voor een aantal fijne zeilevenementen van de Toerzeilers, waaronder het rondje Noord-Holland en een week naar Ypswich… goed bezig José!

Ach, de rest is inmiddels geschiedenis. Zeiltocht na zeiltocht werd afgelast… opstappen was een te groot risico en zo belandde ik dit najaar na niet één keer een kajuitjacht van binnen te hebben gezien, laat staan een mijl te hebben gevaren, in een open bootje. Een BM’er. Want het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan en dan maar terug naar een hele oude liefde. Zes zondagochtenden in september en oktober zeilde ik met vier andere zestienkwadraat BM’ers in de Biesbosch. Met z’n tweeën in een bootje, op 1,5 meter afstand. Ik heb ervan genoten! En ook weer heel veel van geleerd. Wat word je toch weer nederig, als je zonder motor op de zeiltjes een haventje in en uit moet varen en al kruisend in smal vaarwater de gang erin moet zien te houden. Oude liefde roest niet, heb ik ervaren.

De open bootjes staan inmiddels in de loods en ondergetekende zit met haar lijfblad Zeilen op schoot te dromen van een nieuw zeilseizoen. Dromen jullie met me mee?

Gelezen: 214 keer